Voor dit tweede artikel ben ik op bezoek gegaan bij Niels van den Berg waar ik door hem en zijn Thaise vrouw Dia hartelijk werd ontvangen. Zijn twee schattige dochtertjes waren nieuwsgierig en kwamen op een gegeven moment ook even kijken wie er op bezoek was.
Niels vertelde dat zijn vrouw zwanger was van de derde, ditmaal een jongen. De zusjes keken al met spanning naar hun nieuwe broertje uit.
Na mijn studie aan de TU Delft nam ik deel aan het Japan Prizewinners Programma (JPP). Twintig Nederlandse afgestudeerden leerden een jaar lang Japans om vervolgens stage te lopen in Japan, vertelde Niels.
Ik heb daar een fantastische tijd gehad en ben later terug gegaan om er als architect te werken. Ik heb er zelfs een paar korte films gemaakt waar ik veel tijd in gestoken heb en veel mensen door heb leren kennen.
Toen ik met een vriend uit het JPP op vakantie naar Thailand ging heb ik daar mijn vrouw ontmoet en daarna veel gependeld tussen Japan, Nederland en Thailand.
In 2011 ben ik getrouwd. Ik mocht van haar vader mijn vriendin alleen meenemen naar Nederland wanneer ik eerst met haar zou trouwen. Tot ons grote verdriet werd hij kort daarna ernstig ziek en overleed hij. Uit respect besloten we toen snel te trouwen.
Toen mijn vrouw zwanger was van de eerste en ik niet langer in Den Haag Zuidwest wilde blijven wonen, ben ik op zoek gegaan naar een ander huis en heb er vele bekeken. Couperusduin, het project van de architecten Schamhart en Van Beek, liet mijn architectenhart sneller kloppen. Ik vond het gebouw fantastisch en heb er in 2014 mijn huidige woning gekocht.
Als voorzitter van de groep Ruimtelijke Ordening zat ik drie jaar in het bestuur van de Bewonersorganisatie Archipel/Willemspark waar ik veel van geleerd heb.
Een belangrijk onderwerp was destijds het opstellen van het Planuitwerkingskader (PUK) van de gemeente Den Haag voor de toekomst van de locatie van het politiebureau. Daar hebben we toen samen veel tijd en energie in gestoken..
Ik kan me ook herinneren dat wij, namens naburige bewoners, ervoor gezorgd hebben dat een illegaal gebouwd tuinhuisje, in een tuin hier in de Archipel, moest worden verwijderd.
Vond dat, achteraf, toch wel sneu voor de bewoner.
Toen er gedacht werd aan vervanging van de kozijnen met triple glas, heb ik in de projectgroep gezeten. We hadden toen twee mockups laten maken door de kozijnleveranciers, één van aluminium en één van hout. Beide gespoten in de bekende groene kleur. Onze buren van CD 1&2, die “eenheid” van het gebouw kennelijk hoog in het vaandel hadden staan, waren tegen de aluminium kozijnen. Hoewel het verschil niet zichtbaar was, zeker niet vanaf de straat, is er uiteindelijk toch voor de houten kozijnen gekozen. Ik mocht namens de VVE de bouwvergunning aanvragen en ben al met al tevreden over het resultaat van de verduurzaming.
Ik zit nu nog in de Technische Commissie van CD3 en er is voldoende werk aan de winkel. Het gebouw is inmiddels bijna 50 jaar (!) oud en begint dus wat gebreken te vertonen.
Wij geven Bart (voorzitter VVE) o.a. input over:
– in gebruikname Ista warmtemeters
– opstellen plan van aanpak lekkages per geval
– onderhoud trappenhuis tuinzijde
– onderzoek elektrisch laden in de parkeergarage
– verplaatsen afval naar straatzijdige Oracs (ondergrondse afvalcontainers)
Het is nog steeds een wens van me om de hoofdingang beter te beveiligen.
Nu kan iedereen vrij in en uit lopen en ook de buitengalerij is toegankelijk.
Met een eenmalige bijdrage zouden we de veiligheid kunnen verbeteren.
Ik heb mijn eigen architectenbureau en werk met een groot aantal VVE’S.
Verduurzaming, vernieuwing en het optoppen van bestaande gebouwen vormen daarbij een belangrijk onderdeel van mijn werk. Ook hier is er veel werk aan de winkel.
(Interview door Josephine)